یاس دردودل
میدونی یه حرفایی هست که ممکنه آدم روش نشه بزنه ولی اگه تو دلت بمونه یه عقده میشه بیا با هم دردو دل کنیم این قصه ی منه.......
زنگ مدرسه خورد همه کتابو دفتر رو جمع کردنو واسه ادامه رفتن.همه شاد از این که حالا برن خونه,خوب چیزی نیست که اونا رو برنجونه.ولی خونه واسه من بود طور دیگه.یاس داستانشواگه بتونه میگه.تو دلم به هم کلاسیا گفتم خوش به حالت.همیشه اساس ماها بوده پشت وانت.باید الان بری تکالیفو بنویسی و بعد بشینی به تماشای تلویزیون.بابا سر شام به بچش بنازه پس.فردا تو سرحالی سر کلاس درس.ولی من نمیخوام که برم خونه.واسه چی برم حالا که دلم خونه.وقتی که دردا منو دوره کردن.مثه طناب دار پیچیدن به دور گردن.
من خیلی تنها م تو دلم خیلی حرفاست.میخونم من از دردا.بیا غمو از دلم بردار
میشینم فکر میکنمو به خودم میگم آیا.داستان من بدتر نبود از بینوایان.قصه ی روز فرار ما به یه شهرمرزی.تو اتاق بی چراغ و یه شمع قرضی.تو خونه ای که از بیماری مادر تب کرد.د پول دارو نبود یعنی باید صبر کرد.تا کی,کی به داد این حس برسه.وجود من پره از دردو استرسه.هرچی دادو فریاد زدمو هرچی اشک.انگار صدا میپیچید به خودم بر میگشت.تو خونه و خیابون حتی هنگام درس.توی فکر اینکه فردا دم زندان قصر.چتو باید هشت ساعتو بکوب بشینم.تا بابامومن از پشت شیشه یه ربع ببنیم.مهم نبود زندگی بکنم با نون خشک.مهم اینه کودکیه منو قانون کشت.
من خیلی تنها م تو دلم خیلی حرفاست.میخونم من از دردا.بیا غمو از دلم بردار
نمیخوای بمیری شیرینیه جون آدمه.دلیل من واسه زندگی خونوادمه.خونواده ای که روز خوشی نداشتن.خواستن ولی دشمنا نذاشتن.نترس خدا تورو واسه درد انتخاب کنه.چون این دردا قبلا روی یاس امتحان شده.واسه خدا بودم مثل موش آزمایشگاه.نتیجه ها روبه رو شده باز با اشکال.مشکلاتی که میخونم تا یه گوشه ی دردم.جبران شه نمیخوام دنباله سوژه بگردم.سوژه زندگیمه که من شدم یه سره ویران ولی مهم اینه هنوز هستم پسره ایران.آره کمر من زیر این بار خمیده شد.ولی قدرتی توی وجودم دمیده شد.من به آینده های روشنم اعتقاد دارم.چونکه آینده هان که به من اعتماد دارن.
من خیلی تنها م تو دلم خیلی حرفاست.میخونم من از دردا.بیا غمو از دلم بردار
نترس خدا تورو واسه درد انتخاب کنه.چون این دردا قبلا روی یاس امتحان شده.شاید بگی که یاس همه حرفاش شعاره.ولی به خدا روزای خوبم انگشت شماره
